Ziemniaków już nie trę na placki. Tym sposobem robię masę szybciej i łatwiej

Uwielbiam placki ziemniaczane. Zanim jednak poznałam tę metodę, robiłam je rzadko. Ręczne tarcie nawet kilograma kartofli to męczarnia i pochłaniacz czasu. Mam co prawda dedykowane roboty, ale nie podoba mi się struktura wiórków. Ten sposób całkowicie odmienił moje spojrzenie na to danie. Teraz smażę je, gdy tylko najdzie mnie ochota, bo nie może być łatwiej.

Sposób na masę z ziemniaków bez tarki

Do rozdrobnienia bulw używam maszyny, ale nie żadnego blendera, bo niszczy konsystencję placków. Wiele osób sięga po sokowirówkę, ale ja wybieram bardziej nowoczesną wyciskarkę wolnoobrotową. Urządzenie ma w środku ślimak, który miażdży miąższ i przeciska przez sitko. Wolne obroty oznaczają, że mniej nagrzewa i napowietrza pulpę niż klasyczna sokowirówka, więc nie ciemnieje tak szybko. Chroni ją przed tym także cebula, którą wrzucam razem z kartoflami. Jeśli jednak ktoś ma sprzęt starszego typu, również może go wykorzystać.

Tak otrzymana miazga jest odpowiednio sucha, ale nie jak wiór. Może się to zdarzyć w przypadku urządzeń z wyższej półki. Zwykle mają dwa ślimaki, które wyciskają surowiec do przysłowiowej ostatniej kropli. W takim przypadku do ciasta trzeba dolać kilka łyżek płynu.

Soku z ziemniaków nie odlewam, tylko odzyskuję z dna osad skrobi. Dołożona do masy wraz z jajkiem zapewnia jej odpowiednią zwięzłość na patelni. Dokładam też około 2 łyżek mąki, przy czym ilość tego dodatku dopasowuję do konsystencji.

Tak robię placki ziemniaczane bez tarki

Moją masę doprawiam solą i pieprzem, po czym kładę porcje na rozgrzanej patelni. Odrobina mieszanki wrzucona na próbę powinna od razu skwierczeć. W trakcie smażenia temperatura nie może być jednak za wysoka, bo placki przypalą się, zanim środek dojdzie. Ważna jest ponadto ilość oleju. Jego warstwa powinna być dość gruba i sięgać do połowy wysokości placków. By pozbyć się nadmiaru tłuszczu na koniec, wystarczy ściągać je na ręczniki papierowe.